Czym jest DSM?

Początki DSM

Minęło już ćwierć wieku jak się to zaczęło w Tarnowie.

W kręgu osób współpracujących z diecezjalnym Referatem Duszpasterstwa Młodzieży, które zbierały się, aby przygotować programy i pomoce na spotkania młodzieżowych grup apostolskich, powracała niby uparty refren myśl o potrzebie objęcia głębszą formacją także dziewcząt ze szkół podstawowych, które nie miały dotąd takiej – jak chłopcy należący do zespołów ministranckich – możliwości zdobycia przygotowania apostolskiego. A za nim przemawiały ważne racje religijne i pedagogiczne. Stwierdzono zgodnie, że dla harmonijnego rozwoju osobowości ludzkiej i chrześcijańskiej trzeba dać dziewczętom więcej treści i przeżyć religijnych w ramach zajęć poza katechizacją w grupach elitarnych, i to nie dopiero w wieku młodzieńczym, a o wiele wcześniej, kiedy brud moralny jeszcze nie wtargnął i nie opanował wrażliwej duszy dziecka.

Zadanie trudne, delikatne, a do tego bardzo ważne i pilne dla umocnienia polskiej rodziny i wiary w naszych parafiach. Panowało od początku przeświadczenie, że wychowanie dziewcząt powinno być wychowaniem maryjnym, że Matce Bożej trzeba to dzieło oddać w ręce, by pod Jej opieką dokonywał się zasiew, wzrost i zbieranie plonów.

Powoli kształtowała się koncepcja i program formacji, powstawały ramy organizacyjne. Ułożono wstępny plan pracy, w którym postanowiono:

  • sprawę tworzenia grup dziewczęcych w parafiach powierzyć siostrom zakonnym,
  • tam, gdzie nie ma sióstr, zlecić ją starszym dziewczętom, animatorkom,
  • prowadzić systematyczne szkolenia i kursy formacyjne,
  • przygotować pomoce z gotowymi konspektami spotkań.

I tak zaczęło kiełkować dzieło.

Znalazły się chętne siostry, dziewczęta i panie. Były kursy – każdego roku kilka. Pojawiły się i pomoce. A Matce Bożej zapewne przypadła do Serca Dziewczę Służba Maryjna, gdyż liczba członkiń ustawicznie rosła. Zorganizowania w 1982 roku pierwsza Pielgrzymka DSM w Tuchowie była prezentacją biało-niebieskich strojów, piosenek i recytacji. Przybyły grupy z różnych stron diecezji, niektóre pieszo. Liczba uczestniczek i obraz pracy przewodniczek DSM były dla obecnych bardzo radosnym i wzruszającym zaskoczeniem.

Odtąd co roku, w maju, odbywały się spotkania pielgrzymkowe w jednym z sanktuariów maryjnych diecezji. Były one podsumowaniem całorocznej pracy zespołów.

Kształtowanie właściwych postaw w życiu dziewcząt i praca apostolska o szczególnym charakterze maryjnym realizowane na spotkaniach grup, miały oddziaływać na dom rodzinny i dalsze środowisko oraz być sposobem przeciwstawienia się powodzi zła i zagrożeniu dziecięcych dusz ze strony współczesnego pogaństwa. To była pomoc dla dziewcząt, które tak bardzo zatracają swoją dziewczęcość, a często i godność. To również zapobieganie moralnej swobodzie obyczajowej, a uczenie ukochania domu i życia rodzinnego, poświęcenia dla innych, szlachetności, prawdziwej radości i ewangelicznych zasad życia.

Logo

„Na niebieskim tle, ukazana jest stylizowana biała lilia. Wyrasta ona jakby ze złotego półksiężyca. Środkowa część łodyżki tworzy krzyż. Górna część z kwiatem przechodzi przez złotą koronę.

W symbole te wpisane są litery DSM. Symbolika znaczka jest prosta i nie wymaga szerszych wyjaśnień.

Kolor biały i lilia to symbole niepokalanego poczęcia, dziewictwa Maryi i nieskalanej czystości Jej duszy.

Kolor złoty i korona to znak Jej godności królewskiej. Krzyż powszechnie przyjęty znak Chrystusa, może być bliżej wyjaśniany jako przypomnienie udziału Maryi w ofierze Boskiego Syna, dzięki której stała się naszą Współodkupicielką. Wreszcie kolor niebieski oznaczający niewinność przypomina przywilej Wniebowzięcia Maryi”.

Idee przewodnie

Najważniejsze treści programowe DSM zawarte są w czterech ideach przewodnich, którym nadano formę dwupoziomową. Pierwszy poziom zawiera określoną treść teologiczną: Bożą prawdę i wezwanie. Drugi zawiera treść egzystencjalną, wskazującą miejsce, gdzie tę prawdę możemy poznać i gdzie możemy realizować wezwanie w niej zawarte.

Maryja – rodzina i dom

Maryja jest pierwszym i zawsze aktualnym wzorem i ideałem życiowym dla dziewcząt. Przybliża im i czyni niejako bardziej przystępnym niedościgniony wzór Chrystusa. Dlatego wychowanie religijne dziewcząt musi być zawsze wychowaniem maryjnym.

Spośród ogromnego bogactwa cnót i niezliczonej ilości tytułów, jakim Kościół obdarzył Maryję, wybieramy najbardziej dla naszych dziewcząt aktualne i przedstawiamy Ją im przede wszystkim jako Niepokalaną, Matkę Kościoła, Królową Polski i Królową Ognisk Rodzinnych. Proponujemy praktykę oddania się Maryi w duchu nauki św. Maksymiliana Marii Kolbe i prymasowskiego ruchu „Pomocników Maryi”. Postawy i sprawności maryjne powinny w szczególny sposób być widoczne w domu rodzinnym, który jest z jednej strony pierwszym i najważniejszym środowiskiem wychowawczym, a z drugiej pierwszym i niezastąpionym polem działalności apostolskiej. Powszechnie znane zagrożenia w zakresie wiary i życia moralnego, którymi dotknięta jest nasza polska rodzina, a także kryzys dziewictwa, czystości i kobiecości w ogóle, skłaniają nas do rozpoczęcia gruntownej pracy na tym odcinku: przygotowania naszych dziewcząt do pełnienia roli dobrych żon i matek chrześcijańskich w przyszłości przez wzorowe spełnianie obowiązków córek i sióstr obecnie. W duchu maryjnym trzeba propagować cnoty nazaretańskie, liturgię domową i całą, niezwykle bogatą, a tak często lekceważoną, świadomie eliminowaną czy zapomnianą obrzędowość chrześcijańską.

Serce Jezusa – miłość, wynagrodzenie i duch ofiary

Serce Boże jest znakiem i źródłem miłości Boga do świata i każdego człowieka. Dzieci doświadczają tej miłości szczególnie w okresie Pierwszej Komunii św. Poznają ją jeszcze dokładniej w czasie katechezy pogłębiającej wtajemniczenie w Sakrament Pokuty i Eucharystii (III i IV klasa). Specjalną okazją ku temu jest praktyka pierwszych piątków miesiąca. Z bogactwa treści kultu Serca Jezusowego akcentujemy przede wszystkim niezmierzoną miłość Boga, która okazała się w ofierze Chrystusa, Syna Bożego i podsuwamy różne formy odpowiedzi na ten Boży Apel Miłości:

  • wynagrodzenie za obojętność, niewiarę, nienawiść i inne grzechy, będące wzgardą miłości, którą Bóg wciąż nam okazuje. Zachęcając dziewczęta do częstszego przystępowania do sakramentów św. i adoracji Najświętszego Sakramentu, przypominamy im, aby łączyły z tymi praktykami dobrowolną rezygnację ze słodyczy, kosztownych zabawek, niektórych rozrywek,
  • abstynencja od alkoholu i nikotyny połączona z modlitwą w intencji pogrążonych w nałogu alkoholizmu i ich rodzin oraz różne formy praktycznej pomocy tym osobom (Młodzieżowy i Maryjny Apostolat Trzeźwości),
  • przeciwdziałanie już w dzieciństwie różnym formom materializmu praktycznego i konsumpcyjnemu stylowi życia, z którymi dziecko spotyka się w swojej rodzinie czy otoczeniu oraz kształtowanie krytycznej postawy wobec destrukcyjnego wpływu środków masowego przekazu. Łączy się z tym potrzeba kształtowania postawy chrześcijańskiej ascezy, która każe wybierać to, co trudne, rezygnować nieraz z wygód i „płynąć pod prąd” różnych obiegowych sądów i mody, w imię wyższych wartości,
  • troska o wyrabianie postawy szczególnej wrażliwości na wszelkie cierpienie, smutek, kalectwo, starość, biedę oraz uczenie, jak bezinteresownie pomagać wszystkim potrzebującym,
  • realizacja hasła „Najświętsze Serce Jezusa – Przyjdź Królestwo Twoje”. Łączy się z tym propagowanie ideałów misyjnych i uwrażliwienie dziewcząt na palące problemy współczesności (głód, zniewolenie wielu narodów, zalew kłamliwej propagandy i inne).

Wspólnota Kościoła Chrystusowego – liturgia i misje

Chrystusa i Maryję spotykamy w Kościele. Sobór Watykański II, idąc za św. Pawłem, nazywa go najczęściej wspólnotą w Chrystusie. Nazwa ta zawiera bardzo aktualne dziś treści. Wspólnota w Chrystusie tworzy się i rozwija przez miłość czynną, dawanie świadectwa wiary i liturgię. W naszym programie formacyjnym akcentujemy szczególnie rolę liturgii. Ona jest źródłem nadprzyrodzonej mocy i wciąż potrzebnej człowiekowi łaski Bożej. Dzięki niej Kościół może coraz ściślej jednoczyć się z Chrystusem.

Śpiew scholi i inne posługi liturgiczne, które pełnią dziewczęta, tworzą nie tylko zgromadzenie eucharystyczne, ale umacniają więź wspólnoty parafialnej z Chrystusem. To jednak, co ma dokonywać się w klasie, sąsiedztwie i całej parafii, musi być najpierw praktykowane w małym kręgu grupy apostolskiej. Mówiąc inaczej: mała grupa dziewcząt musi tworzyć jak najbardziej autentyczną wspólnotę w Chrystusie, środowisko, w którym wybacza się urazy, rezygnuje z własnej wygody i przywilejów w imię dobra wspólnego i żyje się w duchu prawdziwej miłości chrześcijańskiej. Taka grupa jest dobrą szkołą apostolską i uczy odpowiedzialności za parafię i cały Kościół. Niezastąpioną formą kształtowania więzi z Kościołem jest apostolstwo misyjne. Uczestnictwo w nim jest uwzględniane w drugim i następnych latach formacji”.

Świat stworzony i odkupiony – radość dzieci Bożych w pracy i zabawie

Naturalną potrzebą człowieka jest radość, poczucie bezpieczeństwa i szczęścia. Nasza wiara ukazuje nie tylko nadprzyrodzone, ale i naturalne ich źródła. Święci – najbardziej radośni i szczęśliwi ludzie na ziemi, chociaż byli tak blisko Boga i spraw nadprzyrodzonych, nie lekceważyli naturalnych źródeł radości, ale doceniali je i czerpali z nich obficie (św. Franciszek z Asyżu, św. Franciszek Salezy, św. Teresa od Dzieciątka Jezus i inni). Naszym ważnym zadaniem jest ukazywanie dziewczętom zjawisk przyrody jako dzieł Bożych będących „jakby jasnym i czytelnym zwierciadłem boskiej chwały” (Adhortacja Pawła VI o radości). Obok częstego kontaktu z przyrodą trzeba propagować śpiew, muzykę, różne formy gier i zabaw towarzyskich, które mają charakter czynnego i twórczego uczestnictwa, a nie biernej konsumpcji, jaką proponuje np. telewizja. Wiele pożytecznych inspiracji może nam dostarczyć w tym zakresie harcerstwo.

Cywilizacja techniczna, masowe przenoszenie się ludzi ze wsi do miast, coraz większe zatruwanie i niszczenie środowiska naturalnego i inne podobne zjawiska wywołują coraz częściej poczucie samotności, agresję wobec otoczenia i zanikanie zmysłu religijnego, który cechował dawne pokolenia żyjące w środowisku naturalnym. Dlatego tak ważną jest rzeczą, aby młodemu pokoleniu, żyjącemu w trudnych warunkach, zapewnić kontakt z tymi wartościami. Posiadanie ich stanowi naturalną podbudowę zwyczajnego życia chrześcijańskiego, a tym bardziej aktywności apostolskiej. Atmosfera radości Dzieci Bożych, którą chcemy świadomie kształtować w naszych grupach, ma być znakiem i zapowiedzią radości mieszkańców nieba, do którego wszyscy zdążamy.

Stopnie

Dziecko Maryi

  • zna na pamięć modlitwę „O Pani moja”
  • uczestniczy w spotkaniach DSM od dwóch miesięcy
  • potrafi wymienić pięć zadań Dziecka Maryi

Bielanka (IV – V klasa)

  • regularnie uczestniczy w spotkaniach DSM
  • przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej
  • potrafi wyjaśnić nazwę Dziewczęca Służba Maryjna oraz znaczenie logo DSM
  • przygotowuje i wykazuje troskę o „Kącik Maryjny” w salce DSM
  • osiągnęła jedną ze sprawności DSM

Nazaretanka (VI – VII klasa)

  • regularnie uczestniczy w spotkaniach DSM
  • udziela pomocy młodszym oraz wspiera w pracy opiekuna grupy
  • wykazuje sie kreatywnością na tle grupy DSM, chętnie dzieli się pomysłami i materiałami wykorzystywanymi na spotkaniach DSM w diecezji (film, konspekt, piosenka, metoda, zabawa itp.)
  • bierze udział we Mszach świętych w każdą pierwszą sobotę miesiąca
  • osiągnęła dwie ze sprawności DSM

Przewodniczka

  • ukończyła z powodzeniem Kurs dla Przewodniczek

Sprawności

Sprawności powstały z przekształcenia dotychczasowych stopni i są możliwe do zdobycia w różnym czasie i kolejności:

  • Choralistka – systematycznie włącza się w liturgię (śpiew, czytanie)
  • Misjonarka – uczestniczy w projektach misyjnych, akcjach misyjnych przeprowadzanych w szkole, parafii czy diecezji
  • Samarytanka – pomoc charytatywna, aktywnie włącza się w pomoc osobom starszym, chorym i niepełnosprawnym, bierze udział w zbiórkach i akcjach charytatywnych
Skin Color
Layout Options
Layout patterns
Boxed layout images
header topbar
header color
header position