O nas

Historia

Wszystko rozpoczęło się w Tarnowie. W kręgu osób współpracujących z diecezjalnym Referatem Duszpasterstwa Młodzieży powracała myśl o potrzebie objęcia głębszą formacją dziewcząt ze szkół podstawowych, które nie miały dotąd takiej – jak chłopcy należący do zespołów ministranckich – możliwości zdobycia przygotowania apostolskiego. Stwierdzono zgodnie, że dla harmonijnego rozwoju osobowości ludzkiej i chrześcijańskiej trzeba dać dziewczętom więcej treści i przeżyć religijnych w ramach zajęć poza katechizacją w grupach elitarnych, i to nie dopiero w wieku młodzieńczym, a o wiele wcześniej, kiedy brud moralny jeszcze nie wtargnął i nie opanował wrażliwej duszy dziecka.

Zadanie trudne, delikatne, a do tego bardzo ważne i pilne dla umocnienia polskiej rodziny i wiary w naszych parafiach. Panowało od początku przeświadczenie, że wychowanie dziewcząt powinno być wychowaniem maryjnym, że Matce Bożej trzeba to dzieło oddać w ręce, by pod Jej opieką dokonywał się zasiew, wzrost i zbieranie plonów.

Powoli kształtowała się koncepcja i program formacji, powstawały ramy organizacyjne. Ułożono wstępny plan pracy, w którym postanowiono sprawę tworzenia grup dziewczęcych w parafiach powierzyć siostrom zakonnym, natomiast tam, gdzie nie ma sióstr, zlecić ją starszym dziewczętom, animatorkom; prowadzić systematyczne szkolenia i kursy formacyjne oraz przygotować pomoce z gotowymi konspektami spotkań.

I tak zaczęło kiełkować dzieło. Znalazły się chętne siostry, dziewczęta i panie. Były kursy. Pojawiły się i pomoce. A Matce Bożej zapewne przypadła do Serca Dziewczę Służba Maryjna, gdyż liczba członkiń ustawicznie rosła. Zorganizowania w 1982 roku pierwsza Pielgrzymka DSM w Tuchowie była prezentacją biało-niebieskich strojów, piosenek i recytacji. Przybyły grupy z różnych stron diecezji, niektóre pieszo. Liczba uczestniczek i obraz pracy przewodniczek DSM były dla obecnych bardzo radosnym i wzruszającym zaskoczeniem. Odtąd co roku, w maju, odbywały się spotkania pielgrzymkowe w jednym z sanktuariów maryjnych diecezji. Były one podsumowaniem całorocznej pracy zespołów.

Logo

„Na niebieskim tle, ukazana jest stylizowana biała lilia. Wyrasta ona jakby ze złotego półksiężyca. Środkowa część łodyżki tworzy krzyż. Górna część z kwiatem przechodzi przez złotą koronę.

W symbole te wpisane są litery DSM. Symbolika znaczka jest prosta i nie wymaga szerszych wyjaśnień.

Kolor biały i lilia to symbole niepokalanego poczęcia, dziewictwa Maryi i nieskalanej czystości Jej duszy.

Kolor złoty i korona to znak Jej godności królewskiej. Krzyż powszechnie przyjęty znak Chrystusa, może być bliżej wyjaśniany jako przypomnienie udziału Maryi w ofierze Boskiego Syna, dzięki której stała się naszą Współodkupicielką. Wreszcie kolor niebieski oznaczający niewinność przypomina przywilej Wniebowzięcia Maryi”.

logo

Stopnie i sprawności

STOPNIE DSM

Dziecko Maryi

  • zna na pamięć modlitwę “O Pani moja”
  • uczestniczy w spotkaniach DSM od dwóch miesięcy
  • potrafi wymienić pięć zadań Dziecka Maryi

Bielanka (IV-V klasa)

  • regularnie uczestniczy w spotkaniach DSM
  • przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej
  • potrafi wyjaśnić nazwę Dziewczęca Służba Maryjna oraz znaczenie logo DSM
  • przygotowuje i wykazuje troskę o “kącik Maryjny” w salce DSM
  • osiągnęła jedną ze sprawności DSM

Nazaretanka (VI-VII klasa)

  • regularnie uczestniczy w spotkaniach DSM
  • udziela pomocy młodszym oraz wspiera w pracy opiekuna grupy
  • wykazuje się kreatywnością na tle grupy DSM, chętnie dzieli się pomysłami i materiałami wykorzystywanymi na spotkaniach DSM w diecezji (film, konspekt, piosenka, metoda, zabawa itp.)
  • bierze udział we Mszach Św. w każdą pierwszą sobotę miesiąca
  • osiągnęła dwie ze sprawności DSM

Przewodniczka

  • ukończyła z powodzeniem Kurs dla Przewodniczek

W kursie mogą uczestniczyć DSM-ki od klasy VII wzwyż, które w przyszłości będą mogły przygotowywać i prowadzić spotkania parafialnych grup DSM. Kandydatki powinny wykazywać się odpowiednią dojrzałością i zaangażowaniem grupy i parafii. Wyboru kandydatek na kurs dokonuje opiekun po odpowiednim rozeznaniu.

SPRAWNOŚCI

Sprawności powstały ze względu na specyfikę poszczególnych grup DSM-u, różnorodność wykonywanych zadań w parafiach oraz indywidualne uzdolnienia poszczególnych uczestniczek.

Dotychczasowe stopnie: choralistka, misjonarka i samarytanka zostały przekształcone w sprawności, możliwe do zdobycia w różnym czasie i kolejności. Osiągnięcie określonych sprawności można nagrodzić symbolicznymi “przypinkami”, dostępnymi w Wydziale Duszpasterstwa Młodzieży.

Wymagania do zdobycia sprawności:

  • Choralistka – systematyczne włączanie się w liturgię (śpiew, czytanie)
  • Misjonarka – uczestnictwo w projekcie misyjnym, akcjach misyjnych przeprowadzanych w szkole, parafii czy diecezji
  • Samarytanka – pomoc charytatywna, aktywne włączanie się w pomoc osobom starszym i niepełnosprawnym, branie udziału w zbiórkach i akcjach charytatywnych

Proponowane znaki sprawności:

choralistka

Choralistka

samarytanka1

Misjonarka

samarytanka

Samarytanka

Przyznanie danej sprawności poszczególnym osobom w grupie będzie zależało od ich osobistego zaangażowania w konkretne posługi w parafii i lokalnym środowisku. Decyzje w tej sprawie podejmą opiekunowie grup, mogąc w ten sposób z jednej strony indywidualnie nagrodzić najbardziej aktywne osoby a z drugiej zmobilizować do większej aktywności pozostałe uczestniczki.

Lista dotychczas ustanowionych sprawności jest listą otwartą i może być uzupełniona w przyszłości o nowe ich rodzaje.

Idee przewodnie

Najważniejsze treści programowe DSM zawarte są w czterech ideach przewodnich, którym nadano formę dwupoziomową. Pierwszy poziom zawiera określoną treść teologiczną: Bożą prawdę i wezwanie. Drugi zawiera treść egzystencjalną, wskazującą miejsce, gdzie tę prawdę możemy poznać i gdzie możemy realizować wezwanie w niej zawarte.

Maryja – rodzina i dom

Maryja jest pierwszym i zawsze aktualnym wzorem i ideałem życiowym dla dziewcząt. Przybliża im i czyni niejako bardziej przystępnym niedościgniony wzór Chrystusa. Dlatego wychowanie religijne dziewcząt musi być zawsze wychowaniem maryjnym.

Spośród ogromnego bogactwa cnót i niezliczonej ilości tytułów, jakim Kościół obdarzył Maryję, wybieramy najbardziej dla naszych dziewcząt aktualne i przedstawiamy Ją im przede wszystkim jako Niepokalaną, Matkę Kościoła, Królową Polski i Królową Ognisk Rodzinnych. Proponujemy praktykę oddania się Maryi w duchu nauki św. Maksymiliana Marii Kolbe i prymasowskiego ruchu „Pomocników Maryi”. Postawy i sprawności maryjne powinny w szczególny sposób być widoczne w domu rodzinnym, który jest z jednej strony pierwszym i najważniejszym środowiskiem wychowawczym, a z drugiej pierwszym i niezastąpionym polem działalności apostolskiej. Powszechnie znane zagrożenia w zakresie wiary i życia moralnego, którymi dotknięta jest nasza polska rodzina, a także kryzys dziewictwa, czystości i kobiecości w ogóle, skłaniają nas do rozpoczęcia gruntownej pracy na tym odcinku: przygotowania naszych dziewcząt do pełnienia roli dobrych żon i matek chrześcijańskich w przyszłości przez wzorowe spełnianie obowiązków córek i sióstr obecnie. W duchu maryjnym trzeba propagować cnoty nazaretańskie, liturgię domową i całą, niezwykle bogatą, a tak często lekceważoną, świadomie eliminowaną czy zapomnianą obrzędowość chrześcijańską.

Serce Jezusa – miłość, wynagrodzenie i duch ofiary

Serce Boże jest znakiem i źródłem miłości Boga do świata i każdego człowieka. Dzieci doświadczają tej miłości szczególnie w okresie Pierwszej Komunii św. Poznają ją jeszcze dokładniej w czasie katechezy pogłębiającej wtajemniczenie w Sakrament Pokuty i Eucharystii (III i IV klasa). Specjalną okazją ku temu jest praktyka pierwszych piątków miesiąca. Z bogactwa treści kultu Serca Jezusowego akcentujemy przede wszystkim niezmierzoną miłość Boga, która okazała się w ofierze Chrystusa, Syna Bożego i podsuwamy różne formy odpowiedzi na ten Boży Apel Miłości:
– wynagrodzenie za obojętność, niewiarę, nienawiść i inne grzechy, będące wzgardą miłości, którą Bóg wciąż nam okazuje. Zachęcając dziewczęta do częstszego przystępowania do sakramentów św. i adoracji Najświętszego Sakramentu, przypominamy im, aby łączyły z tymi praktykami dobrowolną rezygnację ze słodyczy, kosztownych zabawek, niektórych rozrywek,
– abstynencja od alkoholu i nikotyny połączona z modlitwą w intencji pogrążonych w nałogu alkoholizmu i ich rodzin oraz różne formy praktycznej pomocy tym osobom (Młodzieżowy i Maryjny Apostolat Trzeźwości),
– przeciwdziałanie już w dzieciństwie różnym formom materializmu praktycznego i konsumpcyjnemu stylowi życia, z którymi dziecko spotyka się w swojej rodzinie czy otoczeniu oraz kształtowanie krytycznej postawy wobec destrukcyjnego wpływu środków masowego przekazu. Łączy się z tym potrzeba kształtowania postawy chrześcijańskiej ascezy, która każe wybierać to, co trudne, rezygnować nieraz z wygód i „płynąć pod prąd” różnych obiegowych sądów i mody, w imię wyższych wartości,
– troska o wyrabianie postawy szczególnej wrażliwości na wszelkie cierpienie, smutek, kalectwo, starość, biedę oraz uczenie, jak bezinteresownie pomagać wszystkim potrzebującym,
– realizacja hasła „Najświętsze Serce Jezusa – Przyjdź Królestwo Twoje”. Łączy się z tym propagowanie ideałów misyjnych i uwrażliwienie dziewcząt na palące problemy współczesności (głód, zniewolenie wielu narodów, zalew kłamliwej propagandy i inne).

Wspólnota Kościoła Chrystusowego – liturgia i misje

Chrystusa i Maryję spotykamy w Kościele. Sobór Watykański II, idąc za św. Pawłem, nazywa go najczęściej wspólnotą w Chrystusie. Nazwa ta zawiera bardzo aktualne dziś treści. Wspólnota w Chrystusie tworzy się i rozwija przez miłość czynną, dawanie świadectwa wiary i liturgię. W naszym programie formacyjnym akcentujemy szczególnie rolę liturgii. Ona jest źródłem nadprzyrodzonej mocy i wciąż potrzebnej człowiekowi łaski Bożej. Dzięki niej Kościół może coraz ściślej jednoczyć się z Chrystusem.

Śpiew scholi i inne posługi liturgiczne, które pełnią dziewczęta, tworzą nie tylko zgromadzenie eucharystyczne, ale umacniają więź wspólnoty parafialnej z Chrystusem. To jednak, co ma dokonywać się w klasie, sąsiedztwie i całej parafii, musi być najpierw praktykowane w małym kręgu grupy apostolskiej. Mówiąc inaczej: mała grupa dziewcząt musi tworzyć jak najbardziej autentyczną wspólnotę w Chrystusie, środowisko, w którym wybacza się urazy, rezygnuje z własnej wygody i przywilejów w imię dobra wspólnego i żyje się w duchu prawdziwej miłości chrześcijańskiej. Taka grupa jest dobrą szkołą apostolską i uczy odpowiedzialności za parafię i cały Kościół. Niezastąpioną formą kształtowania więzi z Kościołem jest apostolstwo misyjne. Uczestnictwo w nim jest uwzględniane w drugim i następnych latach formacji”.

Świat stworzony i odkupiony – radość dzieci Bożych w pracy i zabawie

Naturalną potrzebą człowieka jest radość, poczucie bezpieczeństwa i szczęścia. Nasza wiara ukazuje nie tylko nadprzyrodzone, ale i naturalne ich źródła. Święci – najbardziej radośni i szczęśliwi ludzie na ziemi, chociaż byli tak blisko Boga i spraw nadprzyrodzonych, nie lekceważyli naturalnych źródeł radości, ale doceniali je i czerpali z nich obficie (św. Franciszek z Asyżu, św. Franciszek Salezy, św. Teresa od Dzieciątka Jezus i inni). Naszym ważnym zadaniem jest ukazywanie dziewczętom zjawisk przyrody jako dzieł Bożych będących „jakby jasnym i czytelnym zwierciadłem boskiej chwały” (Adhortacja Pawła VI o radości). Obok częstego kontaktu z przyrodą trzeba propagować śpiew, muzykę, różne formy gier i zabaw towarzyskich, które mają charakter czynnego i twórczego uczestnictwa, a nie biernej konsumpcji, jaką proponuje np. telewizja. Wiele pożytecznych inspiracji może nam dostarczyć w tym zakresie harcerstwo.

Cywilizacja techniczna, masowe przenoszenie się ludzi ze wsi do miast, coraz większe zatruwanie i niszczenie środowiska naturalnego i inne podobne zjawiska wywołują coraz częściej poczucie samotności, agresję wobec otoczenia i zanikanie zmysłu religijnego, który cechował dawne pokolenia żyjące w środowisku naturalnym. Dlatego tak ważną jest rzeczą, aby młodemu pokoleniu, żyjącemu w trudnych warunkach, zapewnić kontakt z tymi wartościami. Posiadanie ich stanowi naturalną podbudowę zwyczajnego życia chrześcijańskiego, a tym bardziej aktywności apostolskiej. Atmosfera radości Dzieci Bożych, którą chcemy świadomie kształtować w naszych grupach, ma być znakiem i zapowiedzią radości mieszkańców nieba, do którego wszyscy zdążamy.